U bent hier: >> Bid voor mij – vraagt Elija

Bid voor mij – vraagt Elija

The Right Way behandelt in Oekraïne vele tientallen verslaafden. Alcoholverslaafden, maar ook vele drugsverslaafden. Eerder interviewde ik de directeur Vitaly Korsunsky voor deze website. Vandaag het verhaal dat Vitaly stuurde van Elija, een 23-jarige jongen die verslaafd raakte aan alcohol. Het verhaal laat zien hoe ingrijpend een verslaving kan inwerken op iemands leven.

Aan tafel bij The Right Way

Ik ben niet zomaar vrijwillig naar het centrum gekomen… Als kind probeerde ik op te vallen, geweldig te zijn. Toen ik een tiener was, leek het alsof niemand aandacht voor me had, zelfs mijn ouders niet. Ze waren altijd bezig, maar niet met mij. Ik miste basale liefde en aandacht. Mijn ouders zeiden dat ze hard moesten werken voor mij en mijn toekomst. Maar daar gaf ik niet om. Ik wist dat veel ouders van vrienden tijd met hun kinderen doorbrachten, op vakantie gingen, samen gingen vissen, etc. Uiteindelijk besloot ik aandacht te trekken door mijn polsen door te snijden. Dat zorgde voor paniek, vooral bij mijn moeder.

Na school werd ik naar de universiteit gestuurd. De situatie veranderde. Ik kreeg meer verantwoordelijkheidsbesef, zeker toen ik werd verkozen tot hoofd van onze studentenvereniging. Ik heb ook met succes gestudeerd. Maar het voelde niet als voldoende. Ik begon alcohol te gebruiken, later medicijnen. Ik stopte met studeren en werd al snel paranoïde. Het leven leek zinloos. Ik begon opnieuw mijn polsen door te snijden. Daarna begonnen ziekenhuizen, psychiatrische inrichtingen, paniek, hysterie… Niemand wist wat hij met mij aan moest.

Oma

Mijn ouders besloten me naar mijn grootmoeder te sturen, die in het dorp woonde. Ze hoopten mij te veranderen door mijn omgeving te veranderen. Oma schonk me veel aandacht. Ik hielp haar met het huishouden. Op een dag besloot ik de kelder op te ruimen. Daar vond ik een hele doos zelfgemaakte wijn. Overbodig om uit te leggen wat er daarna gebeurde… Al snel merkte mijn grootmoeder dat er iets mis was met mij. De paranoia kwam terug bij mij. Ik wilde niet meer leven. Ik ging naar de brug en sprong in de rivier, denkend dat het eindelijk voorbij was! Maar het einde kwam niet. De rivier op die plaats was niet diep. De klap verwondde alleen mijn been ernstig.

‘Thuis’

De volgende dag arriveerde mijn vader. Ik was erg verrast door zijn reactie. Hij maakte helemaal geen ruzie met mij. Zei alleen kalm: “Zoon, maak je klaar, ga naar huis”. Ik kon mijn oren niet geloven, vanwaar die vriendelijkheid? In de auto realiseerde ik me dat we niet naar Kiev gingen. Toen we bij het centrum aankwamen, zei mijn vader: “Je huis is er nog steeds.” Ik had een schok, paniek, protest. Maar ik realiseerde me al snel dat ik tegen mezelf protesteerde!

De vriendelijke houding, aandacht en steun in het Centrum brachten me terug bij het gezond verstand. Ik wist dat God mijn hemelse Vader is. Ik ben belangrijk en waardevol voor Hem! Bid voor me. Omdat ik ook nodig en gelukkig wil zijn!

Denk je aan zelfdoding? Praat erover. Je kunt 24/7 gratis en anoniem contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie via 0800-0113 en www.113.nl

Print Friendly, PDF & Email